In gesprek met… Peter van Heugten!

In deze rubriek interviewt onze eigen Piet Philipsen maandelijks SVO-leden. Deze maand gaat hij in gesprek met Peter van Heugten.

Tegelnaar Peter van Heugten werd geboren in juni van het jaar 1958. Van beroep is hij transportplanner. Samen met zijn vrouw Mieke is hij later verhuisd naar Helden en tegenwoordig woonachtig in Grashoek. In die laatste twee dorpen was Peter ook actief als voetballer voor de plaatselijke voetbalvereniging. Door knieproblemen moest hij stoppen met voetballen. Om toch bij de sport betrokken te blijven, besloot Peter rond zijn dertigste om een carrière als scheidsrechter op te starten.

Hij floot zo’n vijfentwintig jaar wedstrijden. Uiteindelijk gooide zijn versleten knie ook bij deze hobby roet in het eten. Hij ging onder het mes voor een kunstknie, maar daar heeft hij weinig plezier aan beleefd als gevolg van een medische fout. Uiteindelijk is Peter nogmaals geopereerd voor een nieuwe knie. Deze operatie slaagde wel en tot op heden ‘loopt’ alles naar wens.

Van Heugten floot zowel jeugd als senioren. Daarnaast was hij trainer bij onze SVO en bij de jeugd van SV Grashoek. Bij deze vereniging zit hij ook in de scheidsrechterscommissie. Bovendien is Peter ook een gecertificeerd begeleider van de KNVB. Een echte duizendpoot dus!

Zijn mooiste herinnering heeft Peter aan de wedstrijd Deurne – Geldrop. Hij was aangesteld als assistent-scheidsrechter, maar mocht na twintig minuten binnen de lijnen aantreden als scheidsrechter in verband met een blessure van de aanvankelijk aangestelde arbiter. Minder leuk was zijn allereerste aanstelling voor de KNVB: Venlo 2 – BEVO 2. Tijdens de wedstrijd schoot een speler een vrije schop loeihard tegen zijn achterhoofd en ging hij tegen de vlakte. Een speler van Venlo vroeg nog hoe het met hem ging. Toen Peter dit beantwoordde met een positief geluid, reageerde de speler met “Oh, dan kunnen we weer verder met voetballen!” Een ander vervelend moment is afkomstig uit de wedstrijd Swalmen – Helden. Na de wedstrijd werd hij bedreigd door een toeschouwer van Swalmen. Het bestuur van die vereniging bood hem echter geen enkele bescherming. Heel vervelend!

Hobby’s van Peter zijn lezen en muziek (met name blues). Hij is al lid van de SVO vanaf 1988 en is erg enthousiast over onze vereniging, waar – volgens Peter – het sociale aspect hoog in het vaandel staat. Dat zijn we helemaal met Peter eens en hopen hem nog vaak te mogen begroeten in Huize Unicum.

 

In gesprek met… Wim Peijnenburg!

In deze rubriek interviewt onze eigen Piet Philipsen maandelijks SVO-leden. Deze maand gaat hij in gesprek met Wim Peijnenburg.

Wim Peijnenburg is geboren op 21 maart 1936 in Den Bosch en nu woonachtig in Venlo. Hij is gehuwd met Regie Lelieveldt en samen hebben ze twee zoons. Helaas is Wim tegenwoordig weduwnaar. Hij heeft gevoetbald als doelman bij RKVV Wilhelmina in Den Bosch, Quick 1888 in Nijmegen en Quick Boys in Venlo. Een andere sport die hij altijd graag speelde, is volleybal.

In verband met fysieke problemen werd Wim vanaf 1975 op 39-jarige leeftijd B-scheidsrechter. Dat betekende dat hij de ene zondag floot en de andere bleef voetballen. Na één seizoen besloot Wim echter om definitief voor de KNVB te gaan fluiten. Hij heeft zowel senioren als jeugd gefloten en vanaf 1997 is hij actief in het zaalvoetbal. Dat laatste doet hij tot op de dag van vandaag. Verder houdt Wim ontzettend van kaarten en wat knutselen.

Een hele mooie herinnering heeft hij aan de bekerwedstrijd Venray VR1 – Reuver VR1. De minst leuke wedstrijd was ook een dameswedstrijd. Bij Reuver VR1 – FC Gelre VR1 kreeg Wim een conflict met de clubassistent-scheidsrechter van de bezoekers uit het Gelderse Wehl. Deze assistent betrad het speelveld en gaf Wim een tik met de vlag. Hiertoe besloot Wim om de wedstrijd te staken.

Wim zegt de SVO een heel positieve vereniging te vinden. In het verleden bekleedde hij een bestuursfunctie bij onze vereniging. Anno 2019 is Wim nog altijd actief betrokken bij de SVO, onder andere als voorzitter van de clubhuiscommissie. Het is geweldig om te zien hoe waardevol Wims bijdrage is geweest voor de SVO en bovendien nog altijd is. Geweldig Wim, ga zo door!

Gelukkig nieuwjaar!

Het bestuur van de Scheidsrechtersvereniging Venlo en Omstreken wenst haar leden alle goeds toe voor het nieuwe jaar. We vieren dit op onze nieuwjaarsinstuif op donderdag 3 januari 2019 vanaf 20:00 uur in Huize Unicum. U bent van harte welkom!

In gesprek met… Toon Jacobs

In gesprek met… Toon Jacobs

In deze rubriek interviewt onze eigen Piet Philipsen maandelijks SVO-leden. Deze maand gaat hij in gesprek met Toon Jacobs.

Op 24 april 1939 werd Toon Jacobs ‘oppe Ruiver’ geboren. Voor lange tijd was hij gehuwd, maar zijn geliefde vrouw overleed veel te vroeg in 2000. Toon heeft twee zoons en tegenwoordig heeft hij een latrelatie met Lies Saelmans. Hij met pensioen, maar was voorheen werkend in diverse sectoren. Het laatste beroep dat hij uitoefende was dat van verificateur bij de ziektewet. Hij controleerde toen de echtheid van opgaven.

Wat zijn sportcarrière betreft, heeft Toon gevoetbald bij VV Reuver. Dat deed hij tot zijn achtentwintigste. Daarna kreeg hij een heupblessure die hem noopte om te stoppen. Vervolgens nam hij nog twee seizoenen de rol van clubassistent-scheidsrechter op zich. Dit beviel hem eigenlijk niet zo en derhalve besloot hij om zich aan te melden als KNVB-scheidsrechter. Dit heeft hij gedaan tot de leeftijd van achtenveertig jaar. Hij bereikte toen de leeftijdsgrens, waardoor hij verplicht moest stoppen. Hij kreeg echter dispensatie van de voetbalbond waarmee hij nog twee jaar actief mocht zijn als assistent-scheidsrechter in de hoofdklasse voor amateurs en reserve-elftallen van betaald voetbalorganisaties. Dit heeft hij met veel plezier gedaan.

Zijn mooiste herinnering brengt ons bij een beslissingswedstrijd om het kampioenschap op neutraal terrein in Gulpen tussen twee Zuid-Limburgse ploegen. Zijn minst leuke herinnering aan het fluiten vond plaats bij een duel tussen de lagere elftallen van Panningen tegen Baarlo. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden liep een speler een dubbele beenbreuk op. Toen de ambulance op zich liet wachten, moest Toon de wedstrijd helaas staken. Later bleek dat de ambulance naar het verkeerde sportcomplex was gereden. Al met al een vervelende ervaring voor alle betrokkenen.

Toon vindt de SVO een keurige club, niet alleen op sportgebied, maar ook wat saamhorigheid en collegialiteit betreft. Verschillende jaren was hij secretaris van de vereniging; dit geeft maar aan hoe betrokken Toon is bij de vereniging. Dit jaar viert hij bovendien zijn vijftigjarig lidmaatschap. En dat zullen we zeker gaan vieren, hulde!

In gesprek met… Wim Steechs!

In deze rubriek interviewt onze eigen Piet Philipsen maandelijks SVO-leden. Deze maand gaat hij in gesprek met Wim Steechs.

Wim Steechs kende een bijzondere jeugd. In februari 1945 werd hij geboren in Bargstedt, een plaats in de Noord-Duitse deelstaat Sleewijk-Holstein.  Na de oorlog keerden Wim en zijn familie echter terug naar Nederland, waar hij opgroeide in Horst aan de Maas. Hij is gehuwd met Jo en samen hebben ze een zoon en een dochter. Van beroep is Wim vrachtwagenchauffeur.

Doordat Wim veel van huis was, had zijn beroep ook invloed op zijn sportcarrière. Slechts geringe tijd speelde hij daarom voetbal in een caféelftal. Andere sporten heeft hij nooit gedaan. De scheidsrechtersambities van Wim ontstonden uit nood: regelmatig hielp hij jeugdteams uit als zij zelf niet over een scheidsrechter beschikten. Om ook over voldoende regelkennis te beschikken, besloot Wim op aanraden van anderen een cursus te volgen. Zo gezegd, zo gedaan, werd Wim scheidsrechter. Vanaf 1982 werd hij tevens lid van de SVO.

Tot 2006 was Wim Steechs scheidsrechter op het veld. Door lichamelijke problemen besloot hij destijds om over te stappen naar de zaal, waarin hij tot op de dag van vandaag actief is. Wim heeft warme herinneringen beleefd aan het fluiten. Zo mocht hij een O17-wedstrijd (destijds B-jeugd) leiden in de voorronde van het Nederlands Kampioenschap in Vianen. In de zaal leidde hij een kampioenswedstrijd in Nederweert, waarin zijn arbitrage onbesproken bleef. De keerzijde van de medaille heeft Wim helaas ook gekend. Bij een wedstrijd in het Genooi moest Wim onder begeleiding van het veld en na afloop van een zaalwedstrijd in Maastricht werd hij ernstig bedreigd.

Naast het fluiten kent Wim maar één andere grote hobby. Deze hobby sluit aan bij zijn voormalige beroep als vrachtwagenchauffeur, namelijk het verzamelen van miniatuurtrucks. Bij de SVO is Wim actief betrokken: we zien hem geregeld op d’n Berg, zowel op trainingsavonden als op maandagochtend voor het onderhoud aan ons clubhuis. We zijn dankbaar voor Wims passie voor de arbitrage en zijn betrokkenheid bij de vereniging. Hopelijk zien we hem daarom snel weer in Huize Unicum!

In gesprek met… Twan Keijsers

In deze rubriek interviewt onze eigen Piet Philipsen maandelijks SVO-leden. Deze maand gaat hij in gesprek met Twan Keijsers.

Twan Keijsers, al zo’n acht jaar een actief SVO-lid, werd op de negentiende dag van deze maand in 1964 geboren in Venlo. Die stad heeft hij samen met zijn vrouw Els en zijn twee dochters verlaten en ingeruild voor het dorpse leven van Velden. Van beroep is Twan commercieel medewerker bij een staalbedrijf. Ook zijn passie voor het voetbal vindt zijn oorsprong in het Venlose: als voetballer begon hij bij VVV’03 op de Herungerberg. Later kwam Twan ook uit voor IVO uit Velden en hij werd zelfs de kantinebeheerder van deze club.

Rond zijn dertigste begon Twan met het fluiten van seniorenwedstrijden bij diezelfde voetbalvereniging IVO. Dat deed hij ongeveer acht jaar in clubverband. Omdat IVO-spelers hem veelal bij zijn voornaam bleven aanspreken, realiseerde Twan zich dat hij iets te bekend was binnen de vereniging. Dit frustreerde hem en deed hem besluiten om KNVB-scheidsrechter te worden.

In principe fluit Twan enkel seniorenwedstrijden op zondag, maar incidenteel is hij ook als leidsman te vinden bij jeugdtoernooien. Het niveau waarop Twan actief is, de standaard vierde klasse, vindt hij prima. Hij heeft zich geen doel gesteld wat betreft het te behalen niveau en geniet van al zijn wedstrijden. Waar Twan ook van geniet, zijn de trainingsavonden op donderdag. Hij is een fervent bezoeker. Tevens is Twan een paar jaar bestuurslid en zelfs secretaris van onze mooie vereniging geweest. Zijn betrokkenheid bij de vereniging is dan ook zeer te prijzen.

Zijn lidmaatschap van de SVO doet Twan dus goed. Maar zoals elke scheidsrechter weet, zijn er ook minder leuke kanten aan het leven als scheidsrechter. Zeer incidenteel, maar toch. De minst mooie herinnering aan zijn tijd als KNVB-official heeft Twan aan een wedstrijd bij SVEB in Broekhuizenvorst. Het publiek gedroeg zich alles behalve voorbeeldig en helaas sloeg dit nare gedrag over op personen in de dug-out. Een ervaring die natuurlijk alles behalve wenselijk is. Daarentegen herinnert Twan zich een wedstrijd op de Kitskensberg in Roermond als zeer positief. Hoewel EMS soms als een lastige ploeg kan worden ervaren, beleefde Twan de middag van zijn leven. Iedereen was zo positief over zijn wedstrijdleiding, dat ze hem zelfs vroegen om de week erna opnieuw te komen fluiten. Een voorbeeld van wat wél wenselijk gedrag is.

Naast zijn lidmaatschap bij de SVO is Twan in zijn vrije tijd een fanatiek lezer van boeken over pluimage. De SVO beschrijft Twan als een open en toegankelijke vereniging waar iedereen in zijn waarde wordt gelaten. En zo horen we het graag. We hopen dat Twan nog lang lid zal zijn van de SVO en dat hij nog vele jaren actief mag zijn op de Limburgse voetbalvelden.

In gesprek met… Theo Thommassen!

In deze rubriek interviewt onze eigen Piet Philipsen maandelijks SVO-leden. Deze maand gaat hij in gesprek met Theo Thommassen.

In de editie van In gesprek met… van oktober leren we Theo Thommassen, die later deze maand 66 wordt, beter kennen. Theo is geboren te Nunhem en is van beroep vrachtwagenchauffeur. Samen met zijn vrouw Els heeft hij twee kinderen. Voordat Theo het scheidsrechtersleven instapte, voetbalde hij zelf bij een tweetal verenigingen, te weten Nunhem en Eiker Boys.

Aanvankelijk was het niet de bedoeling dat Theo bondsscheidsrechter zou worden. Zijn voetbalcarrière werd echter abrupt beëindigd door een zware beenblessure als gevolg van een bromfietsongeluk. Op doktersadvies besloot hij te stoppen met voetballen. Dat betekende nog niet meteen dat Theo het fluitje op zou pakken voor de KNVB. Maar: toen de nood aan de man was, wist men Theo te vinden. Toen de scheidsrechter geblesseerd uitviel bij een wedstrijd waar hij stond te kijken, werd Theo gevraagd om de wedstrijd uit te fluiten. Men wist namelijk dat hij geregeld lagere elftallen floot voor de club. Bij de wedstrijd was Mies Thelosen aanwezig en zij benaderde Theo na de wedstrijd met de vraag of hij geen bondsscheidsrechter wilde worden. Hij zei toe en werd op zijn 23e scheidsrechter en SVO-lid.

In 2006 stopte Theo met fluiten. Zijn zoon kreeg last van nierfalen. Om zijn leven te redden, verrichte moeder Els een heldendaad: ze stond een nier af, waardoor haar zoon genas. Tegenwoordig gaat gelukkig alles goed met de zoon van Theo en Els.

Scheidsrechter Thommassen heeft jarenlang seniorenwedstrijden gefloten. Hij bereikte met succes wat hij kon bereiken. Zijn mooiste herinnering gaat dan ook uit naar de wedstrijd Genooi – Panningen. Theo is zelf woonachtig in Panningen en destijds werd Genooi als een zeer lastige ploeg ervaren door veel scheidsrechters. Desalniettemin leverde de wedstrijd geen problemen op en werd het een leuke middag voor alle betrokkenen. Zijn minst leuke wedstrijd was in Heer. De zaterdagavond voor de wedstrijd had Theo iets te diep (lees: veel te diep) in het glaasje gekeken, waardoor hij tijdens de wedstrijd moest braken. De pers schreef dat de scheidsrechter zijn dag niet had. Dat was natuurlijk mild uitgedrukt.

In zijn vrije tijd is Theo graag actief. Hij houdt van fietsen, wandelen en op vakantie gaan. Als de tijd het toelaat is hij op donderdagen aanwezig op de trainingsavond. Op maandagochtenden is Theo geregeld betrokken bij de maandagmorgenclub, die zich bezighoudt met de housekeeping van Huize Unicum. Theo vindt de SVO een gezellige groep, waarin voldoende ruimte en waardering is voor jeugdige inbreng. Dat vinden wij ook. Bovendien zijn we ontzettend blij met zulke fijne, betrokken leden als Theo Thommassen!

In gesprek met… Peter Kierkels!

In deze rubriek interviewt onze eigen Piet Philipsen maandelijks SVO-leden. Deze maand gaat hij in gesprek met Peter Kierkels.

Voor deze editie van ‘In gesprek met…’ is verslaggever Piet Philipsen afgereisd naar Hoofddorp, nabij Haarlem. Dit is de woonplaats van SVO-lid Peter Kierkels. Hij is gehuwd met Monique Martens en heeft samen met haar twee kinderen. Inmiddels geniet Peter van zijn welverdiende pensioen, maar voorheen was hij actief als docent wiskunde op een middelbare school.

Begin jaren ’70 werd hij lid van de SVO. U denkt wellicht: Hoe komt iemand uit Hoofddorp terecht bij een Venlose scheidsrechtersvereniging? Dat heeft ermee te maken dat Peter in 1953 is geboren in Belfeld. Zijn liefde voor voetbal begon bij de plaatselijke club Belfeldia, waar hij één wedstrijd uitkwam voor het eerste elftal. Peter vond het daarna welletjes en werd scheidsrechter, iets wat hij al vanaf zijn zestiende jaar ambieerde. Zijn doel? Hoger fluiten dan dat Belfeldia destijds speelde. De ploeg kwam uit in de tweede klasse, dus dat zou een hele opgave worden voor Peter. Des te knapper was het dan ook dat hij het schopte tot de hoofdklasse amateurs. Een prima niveau.

Het ‘toetje’ dat hij kreeg voor zijn promotie naar de hoofdklasse was ook meteen zijn mooiste wedstrijd. Dit was de wedstrijd tussen Geleen en RKVVL in 1984. Mede-SVO’er Hay Bos assisteerde Peter daarbij aan de zijlijn. Het toeschouwersaantal lag die wedstrijd tussen de drie en vier duizend. Twee minuten voor het einde van de verlenging werd de winnende treffer gescoord. Toeschouwers bestormden het veld massaal en het duurde nog tien minuten voordat het restant van de wedstrijd uitgespeeld kon worden. Helaas heeft het fluiten ook gitzwarte kanten. Dat ervaarde Peter in district West 1 tijdens de wedstrijd tussen Pancratius uit Badhoevedorp en Real Srananc uit Amsterdam. De eerste helft staakte hij tijdelijk in verband met wanordelijkheden aan de zijde van Real Srananc. In de rust had scheidsrechter Kierkels daarom een collega-scheidsrechter uit Haarlem (die bij de wedstrijd aanwezig was) gevraagd om uit voorzorgsmaatregelen de politie in te schakelen. En dat was niet voor niets, zou later blijken. De tweede helft escaleerde volledig en Peter werd van het veld geslagen door spelers van de bezoekers. De politie, die inmiddels aanwezig was, kon de daders arresteren. Peter deed aangifte en ook de KNVB trad fel op: Real Srananc werd per direct uit de competitie gehaald.

Na een geschil met de scheidsrechterscommissie van de KNVB in West 1 stopte Peter in 1995 als scheidsrechter. Desalniettemin is Peter nog altijd lid van de SVO en bestuurslid bij de scheidsrechtersvereniging Haarlem. Hij volgt de SVO op afstand en houdt nog altijd nauw contact met verschillende leden van de SVO. Het is ontzettend mooi om te horen dat de SVO ook leeft in het westen des lands. Peter, je bent altijd welkom om Huize Unicum weer eens te bezoeken!

In gesprek met… Rudy Klaassen!

In deze rubriek interviewt onze eigen Piet Philipsen maandelijks SVO-leden. Deze maand gaat hij in gesprek met Rudy Klaassen.

Op 7 juli 1977 werd Rudy Klaassen geboren in de Noord-Limburgse stad Venray. Hij groeide echter op in het Noord-Brabantse Vinkel. Rudy is vader van twee kinderen: een dochter van elf uit zijn vorige relatie en samen met zijn vriendin heeft hij nog een zoontje van tien maanden. Van beroep werkt hij als medewerker bij de chemische dienst.

Zijn voetbalcarrière begon bij Fiducia, een voetbalvereniging uit het Brabantse De Rips. Toen Rudy naar zijn huidige woonplaats Tegelen verhuisde, werd hij lid van Sportclub Irene. In verband met zijn beperkte voetbalkwaliteiten raadde het bestuur van SC Irene hem aan om scheidsrechter te worden. Dit was niet aan dovemansoren gericht: snel werd Rudy scheidsrechter.

De carrièreswitch bevalt Rudy tot nu toe heel erg goed. Fluiten werd zijn passie. Rudy is een strever en wil het hoogst mogelijke bereiken. In april 2008 begon Rudy als scheidsrechter voor de KNVB. In de eerste drie seizoenen floot hij jeugd- én seniorenwedstrijden. Daarna besloot hij om enkel op de zondag seniorenwedstrijden te leiden als scheidsrechter. Het afgelopen seizoen is Rudy ook begonnen als assistent-scheidsrechter op zaterdag. In het komende seizoen wil hij dit gaan verbeteren tot het hoogst haalbare, maar daarnaast blijft hij het fluiten op de zondag.

De mooiste wedstrijd uit zijn geheugen is Walram 2 – Minor 3, een beslissingswedstrijd met zeshonderd man publiek en alles erop en eraan. De minst mooie ervaring is nog vrij recent. Tijdens de wedstrijd RKVCL – Jekerdal moest hij zestien gele en vier rode kaarten trekken en moest hij naderhand aangifte doen bij de politie naar aanleiding van de incidenten die plaatsvonden.

Desalniettemin blijft Rudy het fluiten en de SVO trouw. De SVO is de enigste vereniging waar hij lid van is en daar is hij trots op. Langzamerhand volgt zijn eerste jubileum als SVO’er; hij is namelijk al zeven jaar lid. Rudy, we hopen dat je nog lang lid zult zijn van onze vereniging!

In gesprek met… Theo Krijn!

In deze rubriek interviewt onze eigen Piet Philipsen maandelijks SVO-leden. Deze maand gaat hij in gesprek met Theo Krijn.

Theo Krijn is zijn woonplaats Tegelen – ook wel bekend als ‘Plank City’ – vanaf zijn geboorte in 1946 tot nu altijd trouw gebleven. Hij en zijn vrouw Ine hebben samen één dochter. Van beroep was Theo fabriekswever, maar dat veranderde toen de fabriek failliet ging. In de tien volgende jaren werkte hij in Duitsland. In de resterende tijd tot aan zijn pensioen werkte Theo als ambtenaar bij de gemeente Tegelen, die tijdens zijn diensttijd heringedeeld werd bij de gemeente Venlo.

Alleen in het begin van zijn jeugd voetbalde Theo bij Sportclub Irene uit – natuurlijk – Tegelen. Vanaf zijn zestiende begon hij met het fluiten van jeugdwedstrijden bij deze vereniging. Op aanraden van oud-SVO’er en oud-scheidsrechter Jan Kuijpers ging Theo op tweeëntwintigjarige leeftijd senioren fluiten voor de KNVB. De aanleiding daarvan is noemenswaardig: Krijn en Kuijpers hielden een weddenschap. Als VVV zich zou handhaven in de Eredivisie zou Theo seniorenscheidsrechter worden. Het laat zich uiteraard raden wat er met VVV gebeurde dat seizoen…

Theo Krijn sprak met zichzelf af dat hij op zijn vijftigste zou stoppen als scheidsrechter. Na een achtentwintigjarig ‘dienstverband’ hield hij zich aan deze afspraak en hing hij de fluit aan de spreekwoordelijke wilgen. Eén van zijn mooiste herinneringen aan zijn tijd als scheidsrechter is de promotiewedstrijd tussen Sportclub Caberg en DBSV op een zaterdagavond in mei voor ruim vier duizend (!) toeschouwers. Een mindere herinnering heeft Theo aan de wedstrijd Centrum Boys tegen White Stars, omdat de gemoederen na afloop oververhit raakten. Er vielen helaas rake klappen. Desalniettemin heeft dat de pret van Theo in zijn hobby niet mogen drukken!

Tijdens het interview geeft Theo aan dat hij eigenlijk geen andere hobby’s of nevenfuncties heeft. Des te opvallender is het dat hij elke maandagochtend aanwezig is in ons clubhuis voor het onderhoud. Ook op donderdagavonden is Theo doorgaans aanwezig voor een gezellige babbel en een potje kaarten. Enkel wanneer hij samen met Ine op vakantie is naar Oostenrijk ontbreekt zijn aanwezigheid in Huize Unicum. Op 1 mei 2018 was Theo al vijftig jaar lid van onze scheidsrechtersvereniging. Hij draagt de vereniging een ontzettend warm hart toe, maar vindt het jammer dat de aanwas van jeugdige scheidsrechters beperkt is. We hopen dat Theo nog lang lid blijft van onze vereniging en stellen zijn inzet en betrokkenheid enorm op prijs. Geweldig, Theo!